FRANCAISPOLSKIDEUTSCHENGLISHCESKYNávrat na hlavní stranu PRAHA MORAVSKOSLEZSKÝ KRAJ OLOMOUCKÝ KRAJ ZLÍNSKÝ KRAJ JIHOMORAVSKÝ KRAJ KRAJ VYSOCINA PARDUBICKÝ KRAJ KRÁLOVEHRADECKÝ KRAJ LIBERECKÝ KRAJ ÚSTECKÝ KRAJ STREDOCESKÝ KRAJ JIHOCESKY KRAJ PLZENSKÝ KRAJ KARLOVARSKÝ KRAJ
Návrat na hlavní stranu

Fulltext
Království perníku

Ziemia Cieszyńska


Informacje o trasie

Łączna długość trasy: 25,1 km

Punkt wyjścia: Przejście graniczne Czeski Cieszyn - Cieszyn


Usługi turystyczne i cele w gminach na trasie


Przewodnik po etapie A2: Ziemia Cieszyńska


Etap rozpoczyna się na przejściu granicznym w Czeskim Cieszynie. Nawiązuje na etap szlaku rowerowego Kraków - Morawy - Wiedeń na terytorium Polski.

Legenda mówi, że miasto Cieszyn założyli w roku 810 trzej bracia: Leszko, Bolko i Cieszko w miejscu, gdzie spotkali się po wielu latach rozłąki. Pierwsza wzmianka pisemna o Cieszynie pochodzi z roku 1155. Na mapie Cieszyn pojawił się w okresie od 1217 do 1223 roku. Z podzamcza na wzgórzu warownym nad rzeką Olzą powstało miasto. Ok. roku 1290 Cieszyn stał się stolicą Księstwa Cieszyńskiego, w którym do połowy 17. wieku panowali Piastowie. W roku 1920 miasto rozdzielone zostało między Rzeczpospolitą Polską a Czechosłowację. Granicą stała się rzeka Olza. Historyczna część miasta przypadła Polsce, przedmieście z dworcem kolejowym na lewym brzegu Olzy stało się zalążkiem Czeskiego Cieszyna. Czeski Cieszyn - Cieszyn to dzisiaj najważniejsze przejście graniczne wzdłuż granicy z Polską. Nad miastem górują przede wszystkim kościoły - np. rzymskokatolicki kościół Najświętszego Serca Jezusowego, wybudowany w roku 1894 w stylu nowogotyckim, kościół Śląskiego Kościoła Ewangelickiego Na niwach. Spośród innych interesujących budynków wymieńmy chociażby np. ratusz miejski, czeskie gimnazjum reprezentujące styl funkcjonalistyczny, ośrodek kulturalno-społeczny "Strzelnica". Miłośnikom kultury służy też teatr i muzeum. Częścią muzeum jest Centrum Informacyjne. Z Czeskiego Cieszyna ruszamy lokalną drogą przez dzielnicę Mosty - osadę Antoniczek, gdzie odpocząć można, podziwiając przy okazji piękną panoramę Beskidów. Mijamy Koniaków i po chwili docieramy do drewnianej wiaty w miejscu zwanym "U Čtyřmezníku" - znajduje się tu kopia kamienia granicznego między gminami Koniaków, Grodziszcz, Trzanowice i Żuków Dolny. Przejeżdżamy przez rzeczkę Stonawkę, jedziemy dalej drogą prowadzącą przez Trzanowice w kierunku Zapory Żermanickiej. Na skrzyżowaniu nad Domasławicami Dolnymi obejrzeć możemy krzyż umieszczony obok drewnianej dzwonnicy. Jeżeli skręcimy w lewo, po przebyciu niespełna kilometra drogi dotrzemy do pensjonatu Newport Ranch z hodowlą koni.

Gmina Domasławice Dolne leży w północno-wschodniej części powiatu Frydek-Mistek na prawym brzegu Zapory Żermanickiej i należy do najstarszych w powiecie. Przypuszcza się, że założona została ok. roku 1000 jako osada, zaopatrująca w produkty rolne miasta Cieszyn i Frydek. Pierwsza udokumentowana pisemna wzmianka o wsi pochodzi z roku 1305, kiedy Domasławice pojawiają się na liście płatników dziesięcin. Nazwa wsi pochodzi od imienia księcia Domasława. Dzisiaj Domasławice są ośrodkiem wczasowym. Zakwaterowanie oferuje np. hotel Albo.

Z Domasławic Dolnych jedziemy do wsi Domasławice Górne. Na jej terytorium znajdują się działy wodne zarówno Ostrawicy, jak i Olzy.

Legenda mówi, że Domasławice Górne założył i równocześnie nazwał książę Domasław w pierwszej połowie 13. wieku. Pierwsza zachowana wzmianka pisemna o wsi pochodzi z roku 1305. Historia wsi związana jest z dziejami niektórych zacnych śląskich rodów. Śladem miejscowych zabytków prowadzi ścieżka naukowa o długości 3 km. Napotkać można na niej kościół barokowy pw. Św. Jakuba z lat 1739-1745, który w kwietniu 1999 zaliczono w poczet zabytków kultury. Zatrzymać się też warto pod figurą św. Jana Nepomuckiego, pod krzyżem na Widikowie albo nad tzw. morskim okiem - sztucznym jeziorkiem. Wieś po dziś dzień zachowała typowy charakter śląskiej osady z rozrzuconą zabudową.

W okolicach wsi znaleźć można zakwaterowanie chociażby nad Zaporą Żermanicką, akwenem wybudowanym w latach 1951-1958 na rzece Luczinie. Na lewym brzegu zapory rozciąga się gmina Luczina, którą w roku 1956 wybudowano dla mieszkańców zalanych obszarów. Sobieszowice, gmina leżąca na prawym brzegu zapory, pochodzi z 13. wieku. Jest dziś chętnie odwiedzana przez turystów - znaleźć można tu mnóstwo pensjonatów, campingów, obozowisk, restauracji, obiektów sportowych i kąpielisk.

Trasa naszej podróży skręca coraz wyraźniej w stronę niedalekiego pasma Beskidów. Droga prowadzi przez Wojkowicki Las, następnie przebyć musimy ruchliwą drogę prowadzącą z Frydku-Mistku do Czeskiego Cieszyna, aby drogą wśród pól wojkowickich podążać do celu etapu A2. Gmina Wojkowice powstała ok. roku 1500. W roku 1520 już istniała, chociaż po raz pierwszy znać dała o sobie dopiero na początku lat siedemdziesiątych 16. wieku. Początkowo była własnością Tłuków z Toszonowic, po 1520 roku była już częścią włości frydeckich. Wojkowice zasłynęły z likieru ziołowego zwanego "wojkowicką gorzką", który produkowano z rosnących na Podbeskidziu ziół początkowo w gorzelni Glesingera, później, od roku 1926 - w gorzelni Jokla. Likier produkowano tu do roku 1952.

Za Wojkowicami, przejechawszy przez niechroniony przejazd kolejowy, ruszymy drogą prowadzącą lekko pod górkę w stronę pasma Beskidów. Skrajem wsi Dobratice dotrzemy na miejsce, gdzie kończy się etap A2 - na skrzyżowanie w Wysznych Lhotach - Kamienite koło gospody U Kohutki, u podnóża góry Praszywa. Stąd możemy ruszyć dalej trasą etapu B w kierunku Hukvaldów albo, skręcając w lewo, trasą etapu A1 aż do Bukowca.

Mapa etapu A2: Ziemia Cieszyńska

LOKALIZACE


AKTUALIZACJA: Ivana Náplavová org. 2, 16.02.2004 v 16:19 hodin
Copyright 1998-2021 © www.infoSystem.cz,
součást prezentačního a rezervačního systému Doménová koule